HEJT TO NIE ŻART. NIE JEST TEŻ „TYLKO OPINIĄ”. TO PRZEMOC, KTÓRA MOŻE ZOSTAĆ Z CZŁOWIEKIEM NA DŁUGIE LATA.
W dniu 28 października 2026 r. w Dworku Chopina w Dusznikach-Zdroju odbyło się ważne spotkanie poświęcone hejtowi, cyberprzemocy oraz odpowiedzialności dorosłych za bezpieczeństwo dzieci i młodzieży.
Ośrodek Pomocy Społecznej w Dusznikach-Zdroju już drugi rok z rzędu jest oficjalnym partnerem ogólnopolskiej kampanii społecznej „Nie hejtuję – motywuję”, organizowanej przez Ilonę Adamską i Fundację „W zgodzie ze sobą”.
W ubiegłym roku działaniami objęliśmy uczniów szkoły podstawowej i liceum Miejskiego Zespołu Szkół w Dusznikach-Zdroju oraz dorosłych. W tym roku do wspólnej rozmowy zaprosiliśmy dyrektorów szkół, nauczycieli i rodziców. Świadomie. Bo nie wystarczy mówić dzieciom, aby nie hejtowały. Najpierw to my – dorośli – musimy przyjrzeć się własnym słowom, komentarzom, reakcjom i temu, jaki przykład dajemy każdego dnia.
Spotkanie poprowadziła Ilona Adamska – filozofka, etyczka, ekspertka zajmująca się przeciwdziałaniem hejtowi i przemocy słownej, pomysłodawczyni kampanii „Nie hejtuję – motywuję” oraz autorka książki „Siła Pozytywnego Nastawienia” i „Hejt bez filtra”.
Rozmowa była konkretna i momentami bardzo dosadna. Bo taki właśnie powinien być przekaz dotyczący przemocy.
Obrażanie, poniżanie, wyśmiewanie, rozpuszczanie plotek, grożenie, publikowanie kompromitujących treści, wykluczanie z grupy, tworzenie fałszywych profili, przerabianie zdjęć przy użyciu sztucznej inteligencji i technologii deepfake – to nie są „dziecięce żarty”. To różne formy przemocy rówieśniczej i cyfrowej.
Hejt nie kończy się wraz z wyłączeniem telefonu. Może prowadzić do lęku, poczucia osamotnienia, wstydu, spadku samooceny, problemów w nauce, wycofania z relacji i utraty poczucia bezpieczeństwa. Komentarz napisany w kilka sekund może zostać z drugim człowiekiem na wiele lat.
Podczas spotkania dużo uwagi poświęcono sygnałom, które mogą świadczyć o tym, że dziecko doświadcza hejtu lub przemocy rówieśniczej. Należą do nich m.in.:
- nagłe wycofanie z kontaktów z rówieśnikami,
- zmiany nastroju, rozdrażnienie, płaczliwość lub apatia,
- niechęć do szkoły i spadek zainteresowania nauką,
- problemy ze snem, koncentracją lub apetytem,
- ukrywanie telefonu albo gwałtowne wyłączanie ekranu,
- krytyczne wypowiedzi o sobie i obniżone poczucie własnej wartości,
- unikanie rozmów o szkole i znajomych,
- bóle głowy, brzucha lub inne dolegliwości bez wyraźnej przyczyny medycznej.
Pojedynczy sygnał nie musi jeszcze oznaczać, że dziecko jest ofiarą hejtu. Ale nagłej zmiany zachowania nie wolno lekceważyć. Czasem właśnie cisza jest najgłośniejszym wołaniem o pomoc.
Technologia sama nie wychowuje dzieci. Robią to dorośli – albo nie robią tego wcale. Smartfon nie jest z natury dobry ani zły. Jest narzędziem, a jego znaczenie zależy od tego, jak nauczymy się z niego korzystać.
Telefon często pojawia się tam, gdzie wcześniej powinien pojawić się dorosły – z rozmową, zainteresowaniem, wyjaśnieniem, granicą i zwykłą obecnością. Może stać się sposobem regulowania nudy, lęku, samotności, frustracji lub poczucia bycia nieważnym. Dlatego samo odebranie telefonu nie rozwiązuje problemu. Potrzebna jest przede wszystkim relacja.
Co możemy zrobić jako dorośli?
- Stworzyć bezpieczną przestrzeń do rozmowy i słuchać bez oceniania.
- Nie naciskać, ale jasno pokazać dziecku, że jesteśmy dostępni.
- Nie bagatelizować problemu słowami: „nie przejmuj się”, „to tylko żarty” albo „samo przejdzie”.
- Nie obwiniać dziecka za sytuację, której doświadczyło. Winę ponosi sprawca, nie osoba krzywdzona.
- Uczyć nazywania emocji i pokazywać możliwe sposoby reagowania.
- Budować poczucie własnej wartości dziecka – doceniać jego wysiłek, charakter i postępy, a nie wyłącznie wyniki.
- Współpracować ze szkołą. Wychowawca, pedagog i psycholog szkolny powinni być sprzymierzeńcami, a nie stronami konfliktu.
- W razie potrzeby korzystać ze wsparcia psychologa lub terapeuty. To przejaw odpowiedzialności, a nie rodzicielskiej porażki.
- Dawać przykład własnym zachowaniem – również poprzez sposób, w jaki komentujemy innych ludzi w domu i w internecie.
Proszenie o pomoc nie jest skarżeniem ani donoszeniem. Jest odważną i właściwą reakcją. Jak wybrzmiało podczas spotkania:
POMOC = PO MOC.
Dzieci i młodzież mogą również całodobowo, bezpłatnie i anonimowo skorzystać z Telefonu Zaufania pod numerem 116 111.
Warto pamiętać również o odpowiedzialności prawnej. Internet nie jest przestrzenią bezkarności, a anonimowość hejtera jest najczęściej pozorna. Znieważanie, zniesławianie, groźby, uporczywe nękanie czy podszywanie się pod inną osobę mogą prowadzić do poważnych konsekwencji.
Ważną częścią dzisiejszego wydarzenia była promocja książki Ilony Adamskiej „Hejt bez filtra”, która spotkała się z ogromnym zainteresowaniem uczestników. Wszystkie dostępne podczas spotkania egzemplarze znalazły swoich czytelników, a kolejne będą musiały zostać dosłane. To najlepszy dowód, jak bardzo potrzebujemy dziś wiedzy, rozmowy i konkretnych narzędzi do reagowania.
Dzisiejsze spotkanie było również okazją do wręczenia Ośrodkowi Pomocy Społecznej w Dusznikach-Zdroju statuetki „Firma o wielkim sercu 2026”. Wyróżnienie odebrał dyrektor OPS Mariusz Winiarz.
Dziękujemy za to wyróżnienie. Traktujemy je nie jako dekorację, ale jako zobowiązanie do dalszego działania. Odpowiedzialność społeczna nie może kończyć się na deklaracjach. Musi oznaczać edukację, profilaktykę, reagowanie i realne wsparcie osób, które tego potrzebują.
Dziękujemy Ilonie Adamskiej, Fundacji „W zgodzie ze sobą”, zespołowi kampanii „Nie hejtuję – motywuję” oraz wszystkim dyrektorom, nauczycielom, rodzicom i pozostałym uczestnikom spotkania.
Na koniec pozostaje jedno proste przesłanie:
Zanim napiszesz, skomentujesz, udostępnisz lub wyślesz dalej – zatrzymaj się i pomyśl. Po drugiej stronie ekranu zawsze jest człowiek.
A jeśli widzisz, że dziecko milknie, wycofuje się lub wyraźnie się zmienia – nie czekaj, aż „samo przejdzie”. Zapytaj, posłuchaj i zareaguj.
NIE HEJTUJĘ – MOTYWUJĘ.
Przygotował :
Mariusz Winiarz - Dyrektor OPS w Dusznikach-Zdroju